In Ongenade

Geplaatst op door
Reageer

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor de vele levensechte Zuid-Afrikaanse poppen zit professor David Lurie eenzaam op een stoel. Zijn collega’s zitten in het publiek en beginnen hem te beschuldigen. De hoorzitting naar aanleiding van zijn relatie met een studente is begonnen. Het licht boven het publiek blijft aan waardoor je als toeschouwer verandert in een jurylid van de tuchtcommissie. Hierdoor wordt het publiek meteen de heftige voorstelling ingezogen waarbij je steeds opnieuw wordt gedwongen na te denken over zware morele kwesties.

Om tot rust te komen reist David na zijn ontslag naar zijn lesbische dochter die een boerderij op het platteland runt. De tegenstelling tussen blank en zwart, tussen het Zuid-Afrika van nu en het Zuid-Afrika uit de tijd van David wordt hier pijnlijk duidelijk. Lucy wordt in haar huis verkracht door een kennis van haar buurman Petrus. David kan weinig doen maar wil zijn dochter heel graag beschermen en dit onrecht wreken. Lucy sluit hem buiten. Zij leeft in een hele andere tijd en realiteit en besluit geen aangifte te doen en abortus te weigeren. Ze trouwt zelfs met Petrus in ruil voor diens bescherming terwijl David dat zo graag had willen bieden.

Het verhaal lijkt sterk op Tirza van Arnon Grunberg. Het zijn allebei briljante maar tenenkrommende verhalen. Dit wordt versterkt doordat de hoofdrol van beide verhalen wordt gespeeld door Gijs Scholten van Asschat. Hij speelt fantastisch en reproduceert van het begin tot het eind mooie dialogen en monologen die op ingewikkelde formules lijken maar toch logisch klinken. Eerst lijken de wassen poppen een leuke achtergrond maar naarmate het leven van David steeds meer beheerst wordt door chaos, vormen de poppen steeds vaker een bedreiging. De donkere spelers  kunnen zich makkelijk verstoppen tussen de poppen terwijl de blanke spelers heel erg tegen de achtergrond afsteken. In ongenade komt als een mokerslag aan die echt de moeite waard is!

In Ongenade door Toneelgroep Amsterdam
Van: J. M. Coetzee
Regie: Luk Perceval
Donderdag 12 januari 2012
Stadsschouwburg Amsterdam – Rabozaal
1e rang: € 30.50
2e rang: € 25.00
http://www.tga.nl/default.asp?path=h8qp0axc

Met Joran aan Zee

Geplaatst op door
Reageer

 

 

 

 

 

 

 

Fictief staat in grote letters op de zijkant van het podium gespeld. Dit fictieve stuk is gebaseerd op de verdwijning van Nathalee Holloway en volgens mij veel interessanter dan de feiten.

Nathalee (Sanne Vogel) is een ongewenst kind dat door haar nesteling in de baarmoeder en geboorte, het lichaam en de jeugd van haar moeder heeft verwoest. Haar moeder heeft dit zo danig geprobeerd te restaureren dat het leven uit haar is weggezogen en probeert nu de plaatsvervangende jeugd van Nathalie krampachtig te bewaren. Nathalee’s jeugd bestaat uit geld en waarschuwingen en nu wil ze alles vergeten door risico’s te nemen. Joran (Wouter Zweers) is gevaarlijk en Nathalee zoekt de randen van de grenzen op door een spel te spelen van verleiding en wederzijdse manipulatie. Haar  beweegredenen worden langzaam duidelijk en vervagen het slachtofferbeeld van een dronken meisje.

Het stuk bestaat uit goedgevormde monologen die de spelers na elkaar houden zonder elkaar aan te kijken. Er zijn geen dialogen maar drie verschillende visies op het leven en de gebeurtenissen in de levens van de personages. Joran gelooft dat hij de sterkste is en zijn wil zal altijd geschiedde. Omdat hij deze grootsheidwaanzin ontleend aan de teksten van Nietzsche is deze Joran veel boeiender dan de echte Joran van der Sloot. Het ontiegelijke ego wordt mooi uitvergroot doordat zijn gladjakkerhoofd live gefilmd wordt en achter hem twee keer groter wordt afgespeeld op een scherm.

Nathalee’s moeder Beth (Marjon Brandsma) zit aan tafel en haar personage maakt het stuk nog beter omdat zij het meisje en de jongen vanuit een ander perspectief bekijkt. Ze rouwt om haar kind maar doet dit wel het liefst zo veel mogelijk in de media. Joran wordt in dit stuk zo eng en dus ook zo goed gespeeld, dat ik tijdens het kijken bang was dat het meisje nog een keer op het podium vermoordt zou worden.

Met Joran aan Zee
Zondag 22 januari 2012
Theater Bellevue
€ 14,00 / € 12,00

Spel: Sanne Vogel, Wouter Zweers, Marjon Brandsma
Tekst: Rob de Graaf
Concept/Regie: Marien Jongewaard

Occupy de Banken!

Geplaatst op door
Reageer

In neoliberale democratieën als de onze kan de financiële sector waaronder de banken hun volledige gang gaan. Hierdoor genieten zij een onvoorwaardelijke vrijheid die ze in staat stelt onnodige risico’s te nemen. Risico’s die uiteindelijk voor de economische crisis hebben gezorgd. De gokkers zelf echter – de banken – hoeven niet te vrezen voor deze crisis. Zij kunnen immers rekenen op de gehanteerde tegenstrijdige neoliberale ideologie. De ideologie die stelt dat je staatinterventie in het economisch wezen zoveel mogelijk moet beperken, tenzij – en hier volgt de tegenstrijdigheid – banken failliet dreigen te gaan. Want dan is de overheid de eerste bij wie er aangeklopt wordt door de economische sector. De overheid beloont de banken vervolgens met een miljardeninfuus en straft de bevolking met bezuinigingen op sociale zekerheid. En dit is precies waar het “stelletje Occupykneuzen” zich boos om maakt. Lang genoeg hebben ze de straten bezet om zo de overheid een signaal af te geven. Een signaal van “Let’s talk” om de problemen gezamenlijk op te lossen. Helaas is hier echter niet op ingegaan. Sterker nog: de overheid probeert de Occupybeweging te verscheuren. Denk hierbij maar aan de gedeeltelijke ontruiming van het Occupykamp op het Beursplein te Amsterdam. Of de dreigingen van Rotterdamse politici met juridische maatregelen tegen de occupiers in Rotterdam. Ook de media lijkt de occupiers niet serieus te nemen en zet ze vaak neer als werkeloze schorem dat de orde probeert te verstoren. Dit hield sympathisanten van de Occupybeweging afgelopen zaterdag echter niet tegen om er dan maar een tandje bovenop te doen: zij bezetten op 17 december de vestiging van de ING-bank op het Rokin te Amsterdam. En ik mocht daar getuige van zijn.

Rond het middaguur kreeg ik daar een flyer in mijn handen gedrukt met als titel “OCCUPY DE BANKEN”. Vanuit de verte zag ik een schreeuwende menigte en politieagenten staan. Slogans als “Nee, wij gaan de crisis niet betalen!” en “Bezet, blokkeer, dit beleid pik ik niet meer!” vlogen mij om de oren. Aangekomen bij de ING sprak ik de woordvoerder van de beweging. Ik vroeg hem wat zij met deze actie wouden bereiken. Hij vertelde mij het volgende: “Wij willen echt iedereen uitnodigen om deze actie na te doen. Het kost helemaal niet zoveel moeite en het is ook niet extreem risicovol om een bank te gaan bezetten. Dat kun je al doen met 10-15 vrienden. En hiermee geef je een sterk signaal af aan de politiek en aan de financiële sector. Een signaal van: jij en ik en wij allemaal die te lijden hebben onder deze crisis terwijl wij deze niet veroorzaakt hebben, pikken dit niet meer. En mocht je meer informatie willen over de actie of geïnteresseerd zijn in soortgelijke acties voor in de toekomst, kijk dan op www.occupydebanken.wordpress.com”.

Na ongeveer twee uur van bezetting werden de occupiers op een buitenproportioneel gewelddadige manier opgepakt door de politie en vervolgens weggesleurd naar een GVB-bus die klaarstond om naar het bureau te rijden. Ondanks de actie en de vele media-aandacht kan ik het statement van de occupiers nauwelijks terugvinden in de berichtgeving. De media heeft vooral oog voor het politieoptreden waarvan de berichtgeving veelal gebaseerd is op verklaringen van de politie zelf. Om te compenseren voor de marginalisering van de stem van de occupiers, vind je hieronder een link naar het communiqué van de actievoerders. Verder zie je het filmpje “Hard politiegeweld bij bankbezetting Occupy” dat geplaatst werd op de website ZIE.nl en andere officiële nieuwszenders. En tot slot een filmpje van SpiritOfSquatters op YouTube.com met beelden die je niet terug zult vinden in officiële berichtgeving.

Communiqué Occupy de Banken

Hard politiegeweld bij bankbezetting Occupy

Filmpje SpiritOfSquatters op YouTube

Emile Roemer politicus van het jaar 2011

Geplaatst op door
Reageer

Emile Roemer (SP) is vandaag, op maandag 19 december, uitgeroepen tot politicus van het jaar 2011. Dat besloten de leden van het EenVandaag opiniepanel, wat op regelmatige basis hun mening geeft over de politiek in Nederland. Andere kanshebbers waren minister van Financiele Zaken Jan-Cees de Jager (CDA) en minister-president Mark Rutte (VVD), beiden lid van de huidige regering.

Oppositieleider Emile Roemer reageerde bescheiden: ‘Laten we hopen dat ik volgend jaar kan laten zien dat ik dit compliment waard ben’.

Democratische Egyptische staat faalt: met zijn 150-en op een burgervrouw inslaan

Geplaatst op door
1

Zie hier het bewijs dat de nieuwe Egyptische interim-regering is gefaald in het creëren van een nieuwe betere staat. Met 150 politieman moeite proberen te doen om 2 vrouwen en 1 man het kapotlazerus te slaan. Stoer hoor.

Epic fail.

Waarschuwing: video bevat schokkende beelden.

Buma/Stemra in opspraak door downloadende medewerkers

Geplaatst op door
Reageer

Kent u dat gezegde: de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet? Nou, dit gezegde is zeker van toepassing op maatschappelijke organisatie Buma/Stemra. Want wat bleek nu, door onze lieve vrienden van GeenStijl: Buma/Stemra maakt zich zelf schuldig aan het illegaal downloaden van films en games. Hypocriet, niet?

Nu ben ik geen fan van GeenStijl maar wat dit betreft hebben ze toch een knap staaltje onderzoeksjournalistiek uitgevoerd. Want het moet natuurlijk niet zo zijn dat de handhavende instanties in Nederland zich zelf schuldig maken aan strafbare feiten waarvan zij de samenleving moeten behoeden. Een aardigst pijnlijke kwestie, I say.

Voor het volledige artikel van GeenStijl, zie: http://www.geenstijl.nl/mt/archieven/2011/12/onthullend_dit_downloadt_neder.html.

Battlefield 3 is een van de games die gedownload is via het IP-adres van Buma/Stemra.

Hapklare Brokken door Femme Demmenie en Sophie Schulte

Geplaatst op door
Reageer

Hapklare brokken is bedacht door Femme Demmenie en Sophie Schulte.

Deze december opent de kunst expositie Hapklare Brokken haar deuren in de loods van Amsterdam Roest.

Kom binnen, bestel aan de counter, plof neer op ons heerlijk plastic meubilair en verslind als een echte gulzigaard ons brede aanbod waar je geen servet bij nodig hebt. Een aanbod gecreëerd door veelbelovende schilders, fotografen, schrijvers, dansers en tekenaars.

Wees welkom in onze surrealistische gewaarwording van deze wereld waar aanstormende kunstenaars hun ziel aan de eenheidsworst verkocht hebben.

Vrijdag 9 december: 17:30 – 22 uur
Zaterdag 10 december: 17:30 – 22 uur
Zondag 11 december: 17:30 – 22 uur

Want:

Er was eens, er was eens…   
Een gekraakt pand in Leiden. Een pand waar men, naast het geven van wilde feestjes met te veel goedkoop bier, kunst maakte. Het was een plek waar je jezelf kon uiten door middel van de dingen die je maakte. Een plek waar gecreëerd werd en het individualisme, hand in hand met kunst, zegevierde.

 

Toen kwam daar, in de tuin van de zelfontplooiing, op een donkere dag de Eenheidsworst binnen gewalst. Letterlijk. Het gekraakte pand werd bruut ontkraakt door een van de grootste fastfoodketens ter wereld. Een fastfoodketen die op elk denkbare plek ter wereld een identiek filiaal doet opdoemen. Het is allemaal hetzelfde: het meubilair, de plastic (ogende) kaas op de hamburgers en de chagrijnige toiletjuffrouw die je dwingt jezelf te ontdoen van kleingeld. Massaproductie met een hoofdletter M. Nu is er in het pand geen sprake meer van creëren, maar van produceren. In het pand huizen nu geen (kunst)creaties meer, maar producten. Er wordt niet meer geproefd en beoordeeld, maar plat geconsumeerd.

 

Maar gelukkig, bepaalde geluiden in de politiek en maatschappij kunnen ons gerust stellen: kunst moet volgens hen begrijpbaar zijn. Voor iedereen. Net zoals begrijpbaar als een hamburger die over de gehele wereld precies hetzelfde smaakt. Kunst moet in de markt passen.

 

Jammer genoeg doen deze geluiden de rimpel in ons voorhoofd nog dieper een weg in onze huid graven van ongeloof. Kunst hoort niet op een presenteerblaadje geserveerd te worden. Je wilt het niet voorgeschoteld krijgen als een consumeerbaar brok. Kunst is niet hapklaar. Het is niet bedoeld de massa te dienen, maar de individualiteit. Geen volgzaamheid te bevorderen, maar stof tot nadenken, zelfontwikkeling en ontplooiing. Geen opgelegde denkwijze met een begin en eind. Kunst is niet op, klaar en vergeten wanneer de deur van de culturele toko achter je dicht valt. In ieder geval niet volgens ons en onze rimpel in het voorhoofd. Deze visie van hoe kunst in onze maatschappij zich behoort te bewegen en presenteren is onwerkelijk.Een surrealistisch beeld dat voor sommigen, helaas, de waarheid schetst.

 

Daarom zal er in de nabije, nabije toekomst een wereld verrijzen op een zwart-wit geblokt zeil van acht bij twaalf meter in de loods van Amsterdam Roest. Een wereld gevormd tot een fastfoodfiliaal. Een wereld waar deze surrealistische waarheid uitvergroot is, waardoor zij niet anders kan dan haar ware gezicht te laten zien en haar ware smaak te laten proeven. Dit fastfoodfiliaal is namelijk niet zo maar een fastfoodfiliaal. Bij ons worden er geen verslindbare hamburgers gebakken en geen slappe frietjes op je plastic dienblaadje neergekwakt. Wij serveren geen fastfood, wij serveren Kunst.
Dus stap binnen, wees welkom in onze surrealistische gewaarwording van deze wereld en wentel je in het paradijs van de Eenheidsworst. Wees welkom in Hapklare Brokken, you are cordially invited.

 

 

Zilla Lupina

Axolotl Roadkill – Helene Hegemann

Geplaatst op door
2

 

De 16-jarige Mifti woont bij haar halfzus Annika in Berlijn en gaat niet naar school, maar is volgens de achterkant van het boek wel intelligent.
Daar heb ik mijn twijfels over, maar feit is dat Mifti steeds vaker en verder wordt opgegeten en uitgespuugd door drugs, Berlijn, en haar nachtleven.
Ondertussen blijft ze proberen in vernieuwend taalgebruik haar situatie en haar maatschappij te analyseren.
Soms is dat grappig om te lezen, maar de beschreven uitzichtloze en nutteloze situaties zijn ook vaak deprimerend.

Ik hou van maatschappijkritische boeken maar ik werd eigenlijk alleen maar verdrietig van Mifti’s conclusieloze ondergang.
Misschien had ik gewoon een verkeerde verwachting doordat Mifti op de achterkant wordt beschreven als “intelligent” en “komend uit een goed milieu”.
Een meisje dat intelligent is en uit een goed milieu komt, maar er toch voor kiest om niet naar school te gaan, zal daar vast een briljante redenering voor hebben, dacht ik.
Maar de redenering die Mifti ervoor geeft is (blz. 97) “Op een gegeven moment ben ik er gewoon niet meer heen gegaan, zeg maar. Niet omdat ik dacht dat je geen opleiding nodig hebt, maar omdat ik er stomweg niet mee om kon gaan.”
Dat je ouders in de kunstwereld zitten en geld nooit een probleem is, betekent volgens mij ook nog niet dat je uit een goed milieu komt. Mifti wordt namelijk zwaar verwaarloosd door haar rijke vader en worstelt vrijwel het hele boek door met de dood van haar moeder en hoe haar moeder zichzelf en Mifti verwaarloosde. Mifti hangt juist aan de onderkant van de samenleving, waar zij en haar vrienden zelfmoordneigingen bestrijden met coke.

“Er zijn zoveel jaren in mijn leven voorbijgegaan in een soort van rigor mortis, of hoe noem je dat, een soort van lijdzaamheid of zo, bewegingsloosheid, omdat je weet: dit hier kan nooit het leven zijn, en je moet erdoorheen, door die vreselijke tijd, je moet doormaken wat anderen je als ervaring voorschrijven, maar waarvan jij denkt: het interesseert me eigenlijk totaal niet.”
Dieper dan dat is Mifti’s psychologische inzicht vaak niet, als ze in de rustigere passages van het boek haar korte leven overdenkt.
Wel is het knap dat Hegemann dit boek op haar 17e heeft geschreven en als je een deprimerend drugsboek wil lezen is het zeker een aanrader, maar begin er niet aan met verkeerde verwachtingen.

Zilla Lupina

Kerst vieren bij de Pacific Parc

Geplaatst op door
Reageer

Aankondiging van 'De Crazy Ending Show'

De Pacific Parc, onderdeel van de  Westergasfabriek, organiseert een ware freak show met diner om kerst te vieren in gezelschap van familie en vrienden. De ‘Crazy Ending Show’ zoals zij het evenement noemen bevat een rijk programma aan muzikanten, DJ’s en circusartiesten. En dit alles onder het genot van een weldadig diner geserveerd door Jaymz Pool, een zogenaamde topkok die op bezoek is. Aldus de website van Pacific Parc.

De Pacific Parc staat bekend om zijn bijzondere atmosfeer, zoals zij ligt op het Westergasterrein aansluitend aan het Westerpark in Amsterdam. Zij onderscheidt zich van andere clubs doordat zij een eigen geluid weet te creëren tussen de middelmoot van het Leidseplein. De oprichters van de Pacific Parc komen uit de kraakbeweging en dat is te merken. Het zijn culturele entrepeneurs met oog voor wat de urbane stadsliefhebber wilt. De Pacific Parc straalt ondernemerschap, kennis en enthousiasme uit. Kennis van de markt en van wat mensen interesseert. Zo is er een terras wat in de zomer vol zit met loungende mensen die van het mooie weer willen genieten. Maar ook in winter biedt de Pacific Parc een vol programma.

Captain Frodo is een van de acts die optreedt bij de ‘Crazy Ending Show’.

Zo zijn er op elke donderdag Rock ‘n Roll avonden waarbij de voetjes van de vloer gaan. Hier komt de ware aard van de Pacific naar boven, hier ligt de passie van de medewerkers. Voor de mensen die liever gaan dansen is er ook een plekje in de Pacific. Zo worden er elke vrijdag en zaterdag dansavonden georganiseerd die toch net even weer iets anders zijn dan de reguliere clubs in Amsterdam. Hier durven de DJ’s te experimenteren, niet met nieuwe baanbrekende beats maar met confronterende muziek die in al zijn knulligheid juist leuk is. De combinatie van DJ’s die muziekliefhebbers in hart en nieren zijn met een publiek wat slechts dansen wilt zorgt ervoor dat je op een wonderbaarlijk moment enigzins doorsnee mensen ziet dansen om muzikaal interessante deuntjes.

Ondanks de soms wat commerciële insteek biedt de Pacific een plek aan muziekliefhebbend publiek wat buiten de gevestigde orde denkt. Die meer wilt dan alleen een stampende beat in een club waarbij je tegen de zoveelste zwetende provinciaal aanstoot. Nee, de Pacific biedt meer: vermaak, vertier in een eigenzinnig jasje.

Zo ook het evenement de ‘Crazy Ending Show’ waarbij meerdere acts de revue passeren. Zo treedt o.a. Speeldoos op, het project van De Staat zanger Torre Florim en zangeres Roosbeef, die samen een bijzonder duo vormen als zij gedichten van mensen met een verstandelijke beperking voordragen alsof het diepzinnige artistieke teksten zijn. Maar ook de benodigdheden voor een freakshow zijn aanwezig. Met als ingrediënten een lenige Boris Becker die met een tennisracket in de weer gaat (Captain Frodo) en een ware hoela hoep dame.

De vormgeving van de website is een waar hoogstandje

De website van het evenement is een waar hoogstandje. De vormgeving is subliem en menig evenement heeft het met een karigere aankondiging moeten doen. De ‘Crazy Ending Show’ is goedgekeurd. Het biedt een aantal avonden (avonden ja, van 22 t/m 25 strijkt het circus neer in de voormalige fabriek aan de (haarlemmerweg) waarin vermaak en vertier gecombineerd worden met een lekker diner. Voor de gevorderde luchtschepper.